Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 25-5-26
https://www.aera-kathigiton.gr/
ΓΙΑ ΤΟ 22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΕΡΑ
Φέρνουμε τα πάνω κάτω στην ΟΛΜΕ για νέα ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ με 3η ΕΔΡΑ στις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ!
ΟΧΙ στην υποταγή, στην άθλια πολιτική της ΝΔ και τη βιομηχανία ψηφισμάτων.
ΝΑΙ σε μια Ομοσπονδία ΜΑΖΙΚΗ, ΜΑΧΗΤΙΚΗ, ΝΙΚΗΦΟΡΑ!
ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ! ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΕΡΔΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ!
Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ
Πόλεμοι που συνεχώς εξαπλώνονται για τον έλεγχο πετρελαίων, θαλασσών και ορυκτών. Το κεφάλαιο θέλει να απαντήσει στη δική του κρίση με τους εξοπλισμούς, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους οδηγώντας τους λαούς στην εξόντωση στη φτώχεια, το αίμα και την προσφυγιά. Η κυβέρνηση της ΝΔ εμπλέκει τη χώρα μας ολοένα και περισσότερο σε αυτούς τους πολέμους ως ο “πιο πιστός στρατιώτης , το καλύτερο παιδί” των φονιάδων Αμερικάνων και του Ισραήλ, μετατρέπει τη χώρα σε πολεμικό ορμητήριο, βάφει τα χέρια με το αίμα αθώων σε Παλαιστίνη και Ιράν και μας καθιστά πολεμικό στόχο. Δια στόματος Δένδια μας καλεί να προετοιμαστούμε να πάρουμε τα παιδιά μας σε “φέρετρα με την σημαία της ΕΕ”!
Η στρατηγική της «πολεμικής οικονομίας» υπέρ των πολεμικών εξοπλισμών και της προετοιμασίας για πόλεμο σημαίνει τη διάλυση των δημόσιων αγαθών, των κοινωνικών δαπανών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Παγιώνει την «αέναη λιτότητα» για τους εργαζόμενους ενισχύοντας τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών (δεν πληρώνουν κανένα φόρο!), των εταιρειών ενέργειας που θησαυρίζουν, των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων που εμπλέκονται με τον πόλεμο…
Βιώνουμε έναν ακήρυχτο πόλεμο, με την σκλαβιά του 13ωρου, της φτωχοποίησης, της ακρίβειας και της ελαστικής εργασίας. Η «σταθερότητά» τους μεταφράζεται ως εργασιακή ζούγκλα, ιδιωτικοποιήσεις και εγκλήματα όπως στα Τέμπη και στη Βιολάντα. Η «ανάπτυξή» τους σημαίνει κέρδη για τους πλούσιους και φτώχεια για τους εργαζόμενους, καταστροφή του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων. Οι πολιτικές αυτές δεν είναι προσωρινές, αλλά μια μόνιμη επίθεση στα δικαιώματα μας.
Η Κυβέρνηση των «αρίστων», των ιδιωτικοποιήσεων, του εγκλήματος των Τεμπών, της εξαθλίωσης της δημόσιας υγείας, της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΜΕRCOSUR, των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κολεγίων, του ξεπουλήματος των δημόσιων σχολείων σε ευαγή ιδρύματα τύπου Ωνάση, του μπακαλορεά, του εθνικού απολυτήριου, της ΕΒΕ του ανταγωνισμού, της πειθάρχησης της υποχρηματοδότησης και της κατηγοριοποίησης σχολείων και εργαζομένων… διαλύει τα δημόσια σχολεία.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΒΡΩΜΑΕΙ δυσωδία & ρεμούλα. Μπάζωμα στα Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές τύπου PREDATOR. Ασυλία για υπουργούς, καταχραστές, πλαστογράφους, παιδοβιαστές. Δεκάδες «άριστοι» απολαμβάνουν θέσεις, αμείβονται αδρά ακόμη κι όταν δεν έχουν ούτε το βασικό πτυχίο, ακόμη κι όταν είναι υπεύθυνοι για πνιγμούς ανθρώπων στο Αιγαίο, ακόμη κι όταν παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα και εμπλέκονται ή καλύπτουν εγκλήματα. Την ώρα που το μαύρο της λαμογιάς, της συγκάλυψης, της απληστίας έχουν γίνει καθημερινότητα η κυβέρνηση που ψήφισε την «αξιολόγηση των πολλών» δρομολογεί άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων στη “Συνταγματική αναθεώρηση”, που αποτελεί εργαλείο για μαζικές απολύσεις και πλήρη υποταγή. Διώκει πειθαρχικά συναδέλφους, καθώς και όποιον/α τολμά να καταγγέλλει την αντιλαϊκή πολιτική της ή απλώς να μην δέχεται να καλύψει τα σκάνδαλά της , όπως η Tυχεροπούλου.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ!!!
ΠΟΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΟΛΜΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ;
Η δυσωδία της υπόθεσης Παναγόπουλου. Το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ έχει μετατραπεί σε «ΓΣΕΕ ΑΕ» (μπίζνες με κρατικό χρήμα, κονδύλια της ΕΕ κ.τ.λ), επιβεβαιώνει ότι χρειάζεται αντιπαράθεση με τον συνδικαλισμό που έχει μετατρέψει πολλά συνδικάτα σε έναν μηχανισμό εξαγοράς και διαφθοράς, αναπαραγωγής μιας συνδικαλιστικής ηγετικής ομάδας που προωθεί και υπηρετεί την αστική συστημική πολιτική μέσα στα σωματεία και τους εργαζόμενους.
Στην εκπαίδευση οδηγούμαστε στο κλείσιμο μιας χρονιάς όπου υπήρξε άρνηση από την ΟΛΜΕ για αποφάσεις ενός ανυποχώρητου αγώνα, άρνηση για ενοποίηση των αγώνων (/μισθούς, ακρίβεια, συγχωνεύσεις, Ωνάσεια, νέο πειθαρχικό, διώξεις, Τέμπη, αγρότες, προϋπολογισμός, πόλεμος, ιδιωτικοποιήσεις, άρση μονιμότητας – αξιολόγηση κ.τ.λ.)
Είναι όμως αναγκαίο η αγανάκτηση για την ζωή που ζούμε, να βγει στους δρόμους, όχι με συμβολικές διαμαρτυρίες αλλά με πραγματικό, μαζικό και μαχητικό τρόπο. Όποιος/α πιστεύει ότι μπορούμε να νικήσουμε στην αντιπαράθεση με τις δομικές αλλαγές που προωθούνται από την εξουσία μόνο με 24ωρες ασύνδετες χωρίς σχέδιο απεργίες, ότι δεν είναι η εποχή για απεργίες, συγκρούσεις, αλλά μας αρκεί να περιμένουμε μόνο τις εκλογές, τα νέα κόμματα ή τα καλύτερα εκλογικά ποσοστά κι έτσι θα καλυτερεύσει αυτόματα η ζωή μας, ζει μέσα σε μια πλάνη.
Έχουμε βαθιά επίγνωση ότι για να κερδίσουμε και το ελάχιστο άμεσα, πρέπει να ενωθούμε, να δείξουμε μαχητικό πνεύμα και αλληλεγγύη, να αμφισβητήσουμε τους πυλώνες της πολιτικής κυριαρχίας. Πώς θα κερδίσεις μισθούς και συντάξεις και χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, αν δεν αντιπαλέψεις τους πολέμους, το Rearm Europe και τους δυσθεώρητους στρατιωτικούς εξοπλισμούς; Πώς θα διεκδικήσεις το καθολικό δικαίωμα στο δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό σχολείο όλων των μορφωτικών δικαιωμάτων, αν δεν αντιπαλέψεις την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, αν δεν προβάλεις και διεκδικήσεις σήμερα ένα ενιαίο δημόσιο δωρεάν σχολείο κόντρα στους ταξικούς και εξεταστικούς φραγμούς κι εθνικά απολυτήρια που γεννούν άγχος, φόβο και θανάτους παιδιών;;; Αν δεν διεκδικήσεις την κρατικοποίηση όλων των δημόσιων αγαθών με έλεγχο των εργαζομένων; Και πώς θα διεκδικήσεις μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα αν δεν αμφισβητήσεις το δημοσιονομικό σφαγείο της Ε.Ε και τη φορολόγηση του κεφαλαίου;
Η πλήρως απονομιμοποιημένη κυβέρνηση της ΝΔ και το υπουργείο γελάστηκαν αν εκτιμούν ότι με τον φόβο, τη βία και τη λογοκρισία θα καταφέρουν να ελέγξουν έναν λαό που έχει την ιστορία του γραμμένη στην Καισαριανή, το Πολυτεχνείο, στο αντιφασιστικό μέτωπο, στους συνεχείς εργατικούς αγώνες. Κάθε σημαντική κατάκτηση είναι αποτέλεσμα μαζικών και συγκρουσιακών αγώνων. Οι παρακαταθήκες των εκπαιδευτικών είναι τεράστιες. Η επίθεση της κυβέρνησης δεν μας αφήνει το περιθώριο και την πολυτέλεια για απεργιακές ντουφεκιές.
Χρειαζόμαστε αποφάσεις για πολύμορφο και ανυποχώρητο αγώνα. Με οργάνωση, σχέδιο, απεργιακά βήματα και μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις και απόφαση ότι δεν θα ανοίξουμε τα σχολεία τον Σεπτέμβριο με τη νέα σχολική χρονιά αν δεν ικανοποιηθούν οι πάγιες διεκδικήσεις του κλάδου.
Χρειαζόμαστε άλλο συνδικαλισμό με σημαία τις εργατικές ανάγκες, όχι ένα συνδικαλισμό της αλληλοδιαπλοκής, της συναίνεσης με το κράτος και τους θεσμούς της εξουσίας, πόρτα εισόδου σε Βουλή και υπουργεία, μακριά από τις ανάγκες και την καθημερινότητα. Σωματεία που δεν θα είναι κυβερνητικά φερέφωνα, γραφειοκρατικά, που τα μέλη του Δ.Σ δεν θα είναι «αιώνια», δεν θα έχουν σκοπό την κομματική χειραγώγηση, δεν θα προωθούν τη λογική «το κίνημα υπηρετεί το κόμμα», την κοινοβουλευτική ανάθεση, τους αυτόκλητους σωτήρες. Καμία κυβερνητική εναλλαγή με την ίδια πολιτικής δεν μπορεί να δώσει λύση. Χρειαζόμαστε «όλη την εξουσία» των σωματείων στις Γενικές Συνελεύσεις μας!
Η ΑΕΡΑ και οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις στάθηκαν απέναντι στην αδράνεια και την απραξία της ΟΛΜΕ. Προτείνουν σταθερά ένα αγώνα διαρκείας ένα απεργιακό σχέδιο σύγκρουσης για να νικηθεί η αντιλαϊκή, αντιεκπαιδευτική, αυταρχική πολιτική. Συνέβαλαν ο κλάδος να βαδίζει το δρόμο του αγώνα με την καθοριστική συμβολή τους στην προώθηση του αγωνιστικού συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, των ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, που αναδείχτηκαν ψυχή του αγώνα κατά της αξιολόγησης και των διώξεων, των αυθαιρεσιών και παρατυπιών των διοικήσεων στις υπηρεσιακές μεταβολές και της παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων (ωράριο εργασίας, εφημερίες, παιδοφύλαξη κ.ά.).
Δεν θα αποδεχτούμε τη φτώχεια ως «κανονικότητα», τον πόλεμο ως «αναγκαιότητα», τη ζωή – λάστιχο ως «μοντέρνα εργασία».
Παλεύουμε για να επιβάλουμε τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας απέναντι στα κέρδη τους! Για να ανατραπεί η κυβέρνηση της φτώχειας και του πολέμου και της ρεμούλας, για να ηττηθεί η πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Για «Ψωμί – Ειρήνη – Ελευθερία- Δημόσια Κοινωνικά Αγαθά». Παλεύουμε για τη ζωή που μας αξίζει!
Με 1200 ευρώ καθαρά για τον κατώτατο μισθό, με διορισμούς όλων των αναπληρωτών, ενάντια στους αντιεκαιδευτικούς νόμους των εξεταστικών και ταξικών φραγμών και άμεσης ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, κατά της αξιολόγησης και των χιλιάδων πειθαρχικών και διώξεων εκπαιδευτικών, καθώς και με διεκδικήσεις για ριζικές αλλαγές στο δημόσιο σχολείο και επαναφέροντας όλα τα πάγια αιτήματα του κλάδου που συνέβαλαν σε νίκες του κλάδου και έχουν εγκαταλειφθεί από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού. Για να ανατραπεί η τακτική της συναίνεσης, της υποταγής και υποχώρησης της ηγεσίας της ΟΛΜΕ με τη συσπείρωση «από τα κάτω», την ενότητα όλων των δυνάμεων, κινήσεων, αγωνιστών και συναδέλφων που έχουν μια σταθερή αντισυντηρητική κατεύθυνση, αντικυβερνητική στάση και παίρνοντας την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας. Με ενωτικό πνεύμα και αποφασιστικότητα θα συμβάλλουμε στην οικοδόμηση προϋποθέσεων και συσχετισμών για μια αντεπίθεση με όρους νίκης.
Η ΣΤΑΣΗ των άλλων ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ σε ΟΛΜΕ και ΕΛΜΕ
Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (κυβερνητικός και κομματικός συνδικαλισμός ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΕΚ) χάνουν συνεχώς τη νομιμοποίησή τους στον κλάδο, αφού 6 φορές απορρίφθηκαν οι εισηγήσεις που καταθέτουν στις ΓΣ των ΕΛΜΕ. Εισηγήσεις με υποβαθμισμένα αιτήματα και ανύπαρκτο πρόγραμμα δράσης που δείχνουν υποταγή στην σκληρότερη αντιεκπαιδευτική πολιτική στη Μεταπολίτευση! Για τις παρατάξεις αυτές δεν υπάρχει λόγος για απεργία και ουσιαστική αντίδραση γι΄αυτό και ψηφίζουν δήθεν λελογισμένες κινητοποιήσεις, χωρίς κλιμάκωση των αγώνων. Οι διώξεις, η βροχή πειθαρχικών, η δυνητική αργία, η νέα κλήση της Χ. Χοτζόγλου η μεθόδευση για δυνητική αργία στον νεοδιόριστο Δ. Χαρτζουλάκη κι η συνεχής φτωχοποίησή μας και με τη καταστρατήγηση στο επίδομα ανεργίας των αναπληρωτών, αλλά και τα συνεχή εργοδοτικά εγκλήματα δεν αρκούν για να ωθήσουν ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ σε αποφασιστική κλαδική απεργία που θα εκφράσει την αγανάκτηση του κόσμου της εκπαίδευσης και θα συναντηθεί με την υπόλοιπη κοινωνία.
Η ΔΑΚΕ είναι η κλασική κυβερνητική παράταξη με πολλά χρόνια στον κυβερνητικό συνδικαλισμό δεν αντιπαρατίθεται με την αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, τις παρατυπίες, τις αυθαιρεσίες, τις διώξεις και τα ρουσφέτια σε ΔΔΕ και ΠΔΕ Σε ρόλο παραδιοίκησης έχουν κομματικά αλώσει όλα τα όργανα και τις εκπαιδευτικές διαδικασίες (ΠΥΣΔΕ, Συμβούλια Κρίσεων, Στην κορυφαία μάχη κατά της αξιολόγησης εξαρχής ήταν ενάντια στην απεργία-αποχή πρωτοστάτησαν στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα ΥΣ, Οι περισσότεροι «αιρετοί» της, δεν ψήφισαν τη μονιμοποίηση των νεοδιόριστων. Η ΔΑΚΕ μάλιστα ξεπέρασε τον εαυτό της με ένα παραλήρημα υπέρ του πολέμου στο Ιράν και της συμμετοχής της χώρας σ αυτόν υποστηρίζοντας ότι “η επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ έχει σκοπό την απελευθέρωση του ιρανικού λαού και την ασφάλεια του κόσμου”, όταν ακόμη και η ΕΕ δεν στηρίζει τον πόλεμο αυτό. Στην ΕΛΜΕ η ΔΑΚΕ απουσιάζει παντελώς. Αν κι έχει εκλέξει ένα μέλος στο Δ.Σ, δεν συμμετέχει σχεδόν ποτέ, στις ΓΣ και στις κινητοποιήσεις. Με τους δ/ντες στο ψηφοδέλτιο της προωθεί την αξιολόγηση, την πειθάρχηση και τον εκφοβισμό. Για να μην αναφερθούμε στα άθλια κόλπα ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ κεντρικά στο ΚΕΜΕΤΕ και την ΠΕΣΕΚ.
Οι ΣΥΝΕΚ και η ΠΕΚ στην ΟΛΜΕ, συμπλέοντας ανοιχτά με τη ΔΑΚΕ εδώ και χρόνια, έχουν οδηγήσει την ΟΛΜΕ στο τέλμα και σεένα συνδικαλιστικό κατήφορο! Εξαρτώνται από τα κυβερνητικά τους κόμματα, που έχουν κι αυτά μεγάλες ευθύνες για τα δεινά των εργαζομένων λόγω των αντιλαϊκών και των μνημονιακών πολιτικών τους. Απουσιάζουν ή και υπονομεύουν σχεδόν όλες τις κινητοποιήσεις του κλάδου τοπικά και κεντρικά. Η πολύχρονη συμμαχία ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ ανακόπτει κάθε αγωνιστική ανάτασή μας με πραξικοπήματα σε κρίσιμες περιόδους. Οκτώβρη του 2021 σταμάτησαν τον αγώνα κατά της αξιολόγησης. Οκτώβρη του 2022 ανέβαλαν τη ΓΣ προέδρων των ΕΛΜΕ για να μην καταψηφιστεί η συμμετοχή τους στις ηλεκτρονικές εκλογές στα ΠΥΣΔΕ. Ιούλιο του 2024, στο προηγούμενο, το 21ο συνέδριο της ΟΛΜΕ, αποχώρησαν για να μην υπάρχει απαρτία και πάρει ο κλάδος απόφαση κατά της αξιολόγησης. Κατέγραψαν ως απόφαση τη συμμετοχή σε ηλεκτρονικές εκλογές για τα ΥΣ, αν και δεν συζητήθηκε, ενώ δεν συμπεριέλαβαν προτάσεις των Παρεμβάσεων που ψηφίστηκαν (αναπληρωτές, νεοδιόριστοι κλπ). Στο 20ο και 21ο Συνέδριο κατάργησαν το ρόλο συνέδρων και παρατάξεων για να περάσουν θέσεις που ήθελαν μέσω άτυπων επιτροπών που συγκρότησαν επιτόπου. Ενόψει του 22ου Συνεδρίου η συμμαχία των 6 επιδιώκει αντιδραστικές αλλαγές στο δημοκρατικό καταστατικό της ΟΛΜΕ. Οι Παρεμβάσεις είμαστε κάθετα αντίθετες σε κάθε αντιδημοκρατική και γραφειοκρατική αλλαγή και οφείλει και η ΑΣΕ να πάρει θέση!
Στην ΕΛΜΕ οι ΣΥΝΕΚ ακολουθούν μια αρνητική παράδοση και συμμετέχουν ελάχιστα στις ΓΣ, αλλά και στις κινητοποιήσεις. Με τους δ/ντες στο ψηφοδέλτιο τους προωθούν την αξιολόγηση και τελικά την πειθάρχηση και την αυξανόμενη εξάρτηση από τη διοίκηση.
Η ΑΣΕ-ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ!
Ποιο δρόμο θα διαλέξουμε; Ας αναρωτηθούν οι αγωνιστές που στηρίζουν την ΑΣΕ-ΠΑΜΕ,
- Βοηθά στην αναγκαία μάχη για την ουσιαστική ταξική ανασυγκρότησητου συνδικαλιστικού κινήματος, η επιλογή της ΑΣΕ για αναλογικά αντί για αγωνιστικά προεδρεία που τα συγκροτεί με τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ). Ψηφίζει ή ψηφίζεται από διευθυντές αξιολογητές δίνοντας τους συγχωροχάρτι, ξεπλένοντάς τους για αναφορές, ΕΔΕ και τρομοκράτηση, ενώ τα αναλογικά προεδρεία έχουν αξιοποιηθεί στο να γεννάνε μικρούς και μεγάλους Παναγόπουλους. Αυτό συμβαίνει και στην ΕΛΜΕ μας. Η ΑΣΕ αλληλοψηφίζεται με ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ στο ΔΣ, χωρίς αυτό να το υποστηρίζει πριν τις εκλογές. Κι αυτά, όταν οι ΣΥΝΕΚ έκαναν αγωγή στην ΕΛΜΕ πριν 4 χρόνια γιατί η ΑΕΡΑ είχε στηρίξει την ΑΣΕ. Καταφεύγει πρώτα στους εκπροσώπους της στην ΟΛΜΕ πριν θέσει τα θέματα στο ΔΣ της ΕΛΜΕ για να μπορεί να το “καπελώσει”. Δεν ψηφίζει τις κινητοποιήσεις ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ ενάντια στο κομμένο επίδομα ανεργίας από τη ΝΔ κλπ.
- Θα εξηγήσουν ποια κλιμάκωση αγώνα υπηρέτησε η άρνησή τους για ένα πολύμορφο απεργιακό σχέδιο που θα φτάνει στο “ιερό δισκοπότηρο” των πανελλαδικών εξετάσεων; Θα εξηγήσουν γιατί, όταν 55 μέρες ήταν στο δρόμο μόνοι τους οι αγρότες και έτριζε η κυβέρνηση, αρνήθηκαν να ψηφίσουν την πρόταση μας να δώσουμε όλοι μαζί, ΑΓΡΟΤΕΣ κι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ τη μάχη για ένα ενιαίο ξεσηκωμό κι απεργία;
- Γιατί απορεί η ΑΣΕ για την κριτική μας για την απεργία στις 16 Δεκέμβρη ενάντια στον προϋπολογισμό της λιτότητας και του πολέμου. Η ΑΣΕ προώθησε μια απεργία που αφορούσε μόνο τους δημόσιους υπαλλήλους και όχι τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα – μια απεργία που είχε την πρωτοτυπία να μην περιλαμβάνει απεργιακή συγκέντρωση – μια απεργία που δεν ενοποιούσε τους εργαζόμενους στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και τους αγρότες που ήταν στους δρόμους σε ένα ενιαίο μέτωπο. Δυστυχώς, μια τέτοιου είδους απεργία, είναι εύκολα αντιμετωπίσιμη από κυβέρνηση και εξουσία και εύκολα ξεφουσκώνει.
- Θεωρεί αλήθεια η ΑΣΕ κλιμάκωση της πάλης των εργαζομένων την 24ωρη που πρότεινε λίγο πριν το Πάσχα, στις 31 Μαρτίου;Δε χρειάζεται πολύ φαντασία για να πει κάποιος ότι τρεις μέρες πριν μπούμε στη βδομάδα του Πάσχα η απεργία χάνει τη δύναμή της, καθώς δεν αφήνει περιθώριο νέων ΓΣ και μαζικών διαδικασιών στα σωματεία. Έτσι, ο μεγάλος αγώνας που προτείνει η ΑΣΕ ενάντια στην κυβέρνηση και το κεφάλαιο, όπως λέει, περιλαμβάνει μια 24ωρη πριν τα Χριστούγεννα και μια πριν το Πάσχα και μάλιστα χωρίς να μπει και ο ιδιωτικός τομέας στην απεργία. Αυτές οι θέσεις επιβεβαιώνουν την εκτίμηση μας για τη γραμμή τους με ασύνδετες 24ωρες χωρίς σχέδιο κλιμάκωσης, που είναι η πεπατημένη κι απολύτως χρεοκοπημένη γραμμή ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, οι άνευροι τυπικοί αγώνες διαμαρτυρίας και όχι πραγματικής σύγκρουσης, εν τέλει, εξυπηρετούν μόνο προεκλογικές επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Είναι αγώνες για συμπεράσματα και την ενίσχυση του κόμματος. Για εμάς ισχύει το «Ό,τι συμφέρει τον λαό συμφέρει και το κόμμα». Και όχι το ανάποδο.
- Η ΑΣΕ με τα Τέμπη αρνήθηκε την πρόταση μας να βγει απεργία στις 27 και 28 Φλεβάρη ώστε να ενοποιηθεί ο αγώνας για δικαίωση με την πάλη κατά των ιδιωτικοποιήσεων, των διώξεων και της φτωχοποίησης των εργαζομένων. Την διενέργεια Γ.Σ ώστε να αποκτήσουμε κοινό βηματισμό με τους εργαζόμενους στην υγεία και μετά Γ.Σ για κλιμάκωση. Η άρνηση κάθε απεργιακής συμπόρευσης των μαχητικών τμημάτων των εργαζομένων οδηγεί σε μειωμένες δυνατότητες ώστε να ραγίσει η κυβερνητική πολιτική .
- Με την κατάπτυστη απόφαση της ΟΛΜΕ για τη συμμετοχή στην Τρίπολη με κάλεσμα για συμμετοχή μόνο των ΕΛΜΕ “που δύνανται”, με καθυστερήσεις στις αποφάσεις στις ΕΛΜΕ με ευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων και με καθοριστική ευθύνη της ΑΣΕ, αποφασίστηκε να μην γίνουν κινητοποιήσεις και να μην εκφραστεί και η θέληση της αλληλεγγύης στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη , στην επαρχία.
- Είναι προωθητικό στην πάλη των εργαζομένων στην πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις η λογική του “τι δημόσιο τι ιδιωτικό” και η άρνηση της θέσης ότι πρέπει να αγωνιστούμε για να περάσουν στο δημόσιο τα κοινωνικά αγαθά που ιδιωτικοποιήθηκαν κόντρα στο κέρδος και τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια; Είναι λογικό να μεταθέτουμε την πάλη για αποκλειστικά δημόσια αγαθά μετά την επανάσταση και όχι στον αγώνα σήμερα;
- Υποτιμούν την λειτουργία των σωματείων όταν λένε ότι οι Παρεμβάσεις σπέρνουν αυταπάτες επειδή έχουν ως σύνθημα ότι «για αναπνεύσουμε πρέπει να τους ανατρέψουμε»! Θεωρούν ότι είναι αρνητική παρακαταθήκη και πρακτική το να βγει ο λαός κι οι εκπαιδευτικοί στους δρόμους, να κάνουν Γ.Σ, συζητήσεις και συγκρούσεις για να διώξουν όσους/ες προωθούν τη βαρβαρότητα του 13ωρου, των κομμένων επιδομάτων ανεργίας, των εργοδοτικών εγκλημάτων κλπ; Τι πρέπει να περιμένουμε, πότε θα είναι το ΚΚΕ έτοιμο, πότε θα πάρει περισσότερα κοινοβουλευτικά έδρανα και πόσα;
- Η άρνηση να συμμετέχει σε ουσιαστικές πρωτοβουλίες συντονισμού ΕΛΜΕ – ΣΕΠΕ, με σκοπό την ανατρεπτική κοινή δράση και με άλλες δυνάμεις, σωματεία, συλλογικότητες. Ο φόβος του να συμμετέχει σε διεργασίες και πρωτοβουλίες που δεν ελέγχει, και που είναι έξω από τον σχεδιασμό της ΑΣΕ κεντρικά. Ποιος μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων κι η ανάληψη δράσης πέρα από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-Ομοσπονδίες ή κι ενάντια σε αυτές, «διασπούν» τους εργαζόμενους; Δεν ξεχνάμε ότι εξαιτίας των συντονισμών ΕΛΜΕ ΣΕΠΕ συνεχίζουμε να βαδίζουμε στο δρόμο της αντίστασης σε αξιολόγηση κι αυταξιολόγηση με την Απεργία-Αποχή και στην άρνηση να νομιμοποιήσουμε τις ηλεκτρονικές εκλογές για ΠΥΣΔΕ ΑΠΥΣΔΕ και ΚΥΣΔΕ. Οι ΕΛΜΕ-ΣΕΠΕ είναι που δεν αφήνουν κανέναν διωκόμενο/η μόνο του/της.
- Η ΑΣΕ-ΠΑΜΕ, στις ΕΛΜΕ που πλειοψηφούσε υποστήριξε τα «ενιαία κείμενα», τα οποία πριν κατακεραύνωνε(!) Με την αφαίρεση της Α-Α και της αξιολόγησης από τις ανακοινώσεις τους και προσδίδοντάς της συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς όπως αντιδραστική, αντιεκπαιδευτική, αντιεπιστημονική, κ.ά. παραπέμπει σε μια καλή αξιολόγηση, γεγονός που διευκολύνει στην πράξη τον υποταγμένο, κυβερνητικό συνδικαλισμό των ΔΑΚΕ–ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ.
Στις εκλογές για αντιπροσώπους στην ΟΛΜΕ,
στο 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ,
ενισχύουμε την ΑΕΡΑ και τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ!!!
Πολύμορφος αγώνας διαρκείας
για να νικηθεί η αντιλαϊκή, αντιεκπαιδευτική, αυταρχική πολιτική